In een volle metro sta ik naast een huilende vrouw. Ze is aan het bellen in een taal die voor mij Russisch klinkt en gaat steeds harder huilen. Ik twijfel, maar besluit dan toch om haar aan te raken. Ik leg mijn hand op haar arm en terwijl ze die vasthoudt, vertelt ze dat haar kind is overleden en dat haar moeder aan de telefoon is. Ze praat en we kijken elkaar aan.
We bezoeken het graf van onze vriend Vuyo Matinise in Zuid-Afrika. Het is voor het eerst dat we bij zijn moeder en zusje thuiskomen sinds zijn dood. Ik zie ze en moet gelijk huilen. Ik geneer me, want zij zijn toch zijn familie? Zus Veliswa geeft me een grote Zuid-Afrikaanse knuffel. Niet even: ze blijft me vasthouden in haar zachte omhelzing, tot ik helemaal uitgehuild ben.
In de laatste week voor zijn overlijden, willen we steeds dichtbij onze vader zijn. Hem aanraken, tegen hem praten, bang het moment van afscheid te zullen missen. Tot we merken dat hij rusteloos blijft zolang we er zijn en hij ons voorzichtig van zich afduwt. Sterven lijkt hij alleen te moeten doen. We laten hem los.
Echt contact ontstaat in momenten van vasthouden en loslaten. Niet makkelijk, maar wel nodig, ook in m’n werk. Ik ga er eens op broeden, de komende weken. Wens jullie fijne feestdagen!